Een voorproefje van "Ongeschreven akkoorden"

Rianne Door Rianne
These icons link to social bookmarking sites where readers can share and discover new web pages.
  • Add to favorites
  • email
  • Facebook
  • LinkedIn
  • Twitter

Wil je weten hoe de roman Ongeschreven akkoorden van schrijfster Marian Kramer begint? Lees dan hieronder een deel van het eerste en van het tweede hoofdstuk om alvast kennis te maken met hoofdrolspelers Robert Hill en Marijke van den Berg.

Maakt het je nieuwsgierig? Ga dan naar de webshop van deze website en vraag de uitgever om een - al dan niet gesigneerd - exemplaar. Of koop het boek in je eigen boekwinkel, bijvoorbeeld Het Verboden Rijk in Oosterhout!

...

1

...

“En dan het laatste agendapunt van deze vergadering: de oprichting van het filiaal van ons kantoor in Nederland.”

Dit was het moment waarop het werkoverleg een interessante wending nam. Robert ging rechter zitten en richtte zijn blik op Derek Proctor, de bezielende eigenaar van Proctor and Son, het financiële adviesbureau waar hij al jaren in dienst was. Derek keek hen allemaal aan; hij was als laatste aan de beurt. Zodra ze oogcontact maakten, gleed er een bemoedigende glimlach over Dereks gezicht.

“Alles verloopt zoals gepland. Een wervingsbureau heeft zich beziggehouden met de aanstelling van Nederlands personeel en ik moet zeggen dat dit prima verloopt. Ik zal echter pas helemaal tevreden zijn als een van jullie zich laat detacheren naar Nederland. Jullie ken ik, ik weet waar ik met jullie aan toe ben. Onze nieuwe Nederlandse collega’s zullen zich nog moeten bewijzen. Met de hulp van een van jullie heeft deze operatie de grootste kans van slagen. Mee eens?”

Robert wist waarom Derek zijn speech min of meer tot hem gericht had. Van de twaalf notarissen, accountants en financiële adviseurs aan de vergadertafel, hadden Richard Proctor en hij ooit als enigen Europees recht gekozen als afstudeervak. Nu bleek dit niet eens zo een slechte keuze geweest te zijn. Net als de anderen bromde hij instemmend.

“Iemand in gedachten misschien?”

De stem van Richard, Dereks oudste zoon en gedoodverfde opvol­ger in de familiezaak, klonk zo mogelijk nog cynischer dan anders. Richard hield zijn roofvogelachtige blik op zijn vader gericht, maar die haalde slechts even zijn wenkbrauwen op.

“Dat heb ik, ja. Robert?”

Gedurende enkele minuten was het getik van de antieke staartklok het enige geluid in de vergaderzaal. De aanwezigen keken allemaal naar Robert. Hij wist dat ze niet allemaal even nieuwsgierig naar zijn antwoord waren. Twee van hen kwamen niet voor deze detachering in aanmerking, de anderen waren allen getrouwd. Zij zouden of met het hele gezin naar Nederland moeten verhuizen, of elk weekend terug moeten komen naar Peterborough. Over bleven de vrijgezelle Richard Proctor en hijzelf. En Richard? Tja, Richard... Met moeite onderdrukte Robert een lachje. Behalve dat ze tegelijk Cambridge doorlopen hadden, schoot Richards kennis van zaken meestentijds schromelijk tekort. Derek kwam er rond voor uit dat zijn oudste zoon hem teleurstelde. Richards interesse ging hem te veel uit naar geld, drank en vrouwen. Het kwam regelmatig voor dat Derek zijn zoon openlijk terechtwees en Robert hierbij als een soort lichtend voorbeeld aanhaalde. Want net als Richard was hij met zijn vijfendertig jaar nog steeds vrijgezel, maar hij vergat nooit dat na het weekend het echte leven weer begon. Richard nam de vernederende terechtwijzingen ogenschijnlijk luchtig op, maar Robert wist dat hij zijn vader erom verafschuwde. Tijdens hun gezamenlijke avonden uit, na een whisky of drie, spuwde Richard meer dan eens zijn gal over zijn vaders afkeuring. Steevast drukte hij Robert dan op het hart dat hij het hem niet kwalijk nam, maar het feit dat juist hij door Derek gekozen was als voorbeeld, zat Richard duidelijk dwars. Het voegde een extra minpunt toe aan zijn karakter. Richard was ontevreden met zijn bestaan, hij verfoeide zijn plichten en klaagde altijd over een tekort aan geld. Zijn vaders vermeende krenterigheid voerde hij steevast aan als reden hiervoor. Robert wist wel beter, toch hij deed zijn best zich te distantiëren van de familieperikelen van de Proctors.

Hij knikte als antwoord op Dereks vraag. Naar Nederland gedetacheerd worden leek hem wel wat, het was tijd dat hij zijn horizon verbreedde. Er was niets wat hem aan Peterborough of Engeland in zijn geheel bond. Hij had geen familie en geen geliefde die om hem zou treuren. Alleen de Benshops, de bejaarde huishoudster en huisknecht, zouden achterblijven in Peterborough Hills, het oude familiehuis dat al jaren door niemand dan alleen hen en hemzelf bewoond werd.

“Ik heb er geen bezwaar tegen.”

“Maar ik wel!” Richards stem sneed door de stilte. “Waarom wil je juist Robert naar Nederland sturen? Hij en ik hebben exact dezelfde opleiding en ervaring, het lijkt me dus helemaal niet zo’n uitgemaakte zaak als jij doet lijken.”

Derek Proctor trok een rimpel in zijn voorhoofd. Het viel Robert op hoe vermoeid hij eruitzag, de groeven rond zijn mond en ogen leken met de dag dieper te worden.

“Je weet best waarom ik Robert boven jou verkies voor deze baan. Robert is kundig en bedreven, hij heeft een haarscherp inzicht en daar ontbreekt het jou helaas aan. Maar het gaat mij niet alleen daarom. Jij zal in de nabije toekomst mijn plaats als algemeen directeur innemen en daarom is het van groot belang dat jij hier blijft. We zullen een dezer dagen samen een aantal zaken bespreken, maar voor dit moment is het belangrijk te weten dat Robert bereid is naar Nederland te verhuizen. Kunnen we dan nu overgaan op de rondvraag?”

Dereks opmerking kalmeerde Richard. De rondvraag werd snel afgehandeld en de vergadering eindigde kort daarop. Robert bleef op Dereks verzoek achter om de details door te spreken. Het Nederlandse filiaal van Proctor and Son lag in het centrum van Rotterdam. Niet ver van het kantoor zou de zaak een gemeubileerd appartement in een luxe flatgebouw aan de oever van de Maas huren. Derek verwachtte van hem dat hij in de week volgend op de vergadering voor een kennismakingsgesprek naar Nederland zou afreizen. Daarna kon de detachering definitief gemaakt worden.

 

# # #

2

...

Marijke van den Berg zette haar tas op haar bureau, haalde de sleutels uit het sleutelkastje en maakte haar kasten open. Vervolgens zette ze haar pc aan en logde in op het netwerk om een blik op haar e-mails te werpen. Pas daarna deed ze haar jas uit, hing deze aan het haakje achter de deur en toog naar het toilet. Zoals gewoonlijk was ze als eerste van haar afdeling aanwezig, iets waar ze gebruik van maakte door haar gezicht op kantoor op te fleuren met een beetje make-up in plaats van thuis. Het was niet omdat ze een vroege vogel was, maar gewoon vanwege de bustijden. Een beetje melancholiek bedacht ze dat een eigen auto heel wat gemakkelijker zou zijn. Helaas kon ze zich die niet veroorloven. Tevreden glimlachte ze even later tegen haar spiegelbeeld. Met een enkele beweging van haar vingers streek ze haar halflange haar wat beter in model en wandelde terug naar haar eigen plek.

“Good morning, Marijke”, hoorde ze iemand zeggen.

Haar baas stak zijn hoofd om het hoekje van haar deur en ze groette glimlachend terug. Ed Chausz, de manager van de Onderzoeks- en Ontwikkelingsafdeling van Polyac was een Amerikaanse, corpulente man met een bijna afzichtelijk te noemen gezicht. Hij was echter bijzonder vriendelijk en Marijke kon dan ook prima met hem opschieten. Ze werkte nu vier maanden bij het chemische bedrijf als secretaresse van Ed Chausz en zijn afdeling. Behalve dan dat het bedrijf met het openbaar vervoer niet gemakkelijk te bereiken was, had ze het hier erg naar haar zin. Ze hoopte vurig dat haar uitzendcontract op den duur in een vast dienstverband omgezet zou worden. Ed zwaaide met zijn mok en vroeg of ze ook koffie wilde. Marijke knikte en liep samen met hem naar de koffieautomaat. Onder het tappen van twee verse koppen koffie luisterde ze naar zijn geanimeerde verslag over zijn vrije dagen.

 

In de agenda stond dat algemeen directeur Hartman, net als Chausz een Amerikaan, om elf uur met een gast bij Chausz op bezoek zou komen. Polyacs grote baas arriveerde stipt op tijd.

“Hallo, Marijke, is hij vrij?”

Op het horen van zijn stem keerde Marijke het beeldscherm haar rug toe om hem glimlachend aan te kijken. Achter Hartman stond een lange, haar onbekende man die hem iets in het oor fluisterde direct nadat zijn blik die van haar gekruist had. Ze kon zijn Engelse woorden echter duidelijk verstaan: hij wilde aan haar voorgesteld worden! Hartman grijnsde om het verzoek.

“Mag ik je voorstellen aan Robert Hill van Proctor and Son? Robert, dit is Marijke van den Berg, de secretaresse van Ed Chausz.”

Marijke kwam overeind en voelde onwillekeurig het bloed naar haar wangen stijgen. Robert Hill was een kop langer dan zij, ze moest naar hem opkijken om nogmaals zijn blik te kunnen ontmoeten. Hij droeg een driedelig, antracietgrijs kostuum dat hem bijzonder goed stond. Hij stak een hand naar haar uit en verlegen door de onverwachte belangstelling liet ze haar hand in de zijne glijden. Met zijn blik op de hare gefixeerd gaf hij met nadruk aan dat het hem een genoegen was haar te ontmoeten. Iets in zijn donkerblauwe ogen zorgde ervoor dat de blos op haar wangen dieper werd. Bang dat het kloppen van haar hart in haar hand te voelen was, glimlachte ze nerveus naar hem. Gelukkig zorgde Ed Chausz zorgde voor redding in deze vreemde situatie. Voordat er meer woorden gewisseld konden worden, zwaaide zijn deur open. Marijke maakte van de gelegenheid gebruik om haar hand terug te trekken. Ze keek toe hoe de mannen elkaar begroetten en voelde dat ze zichzelf binnen een paar seconden weer onder controle kreeg. Het lukte haar zelfs een grapje te maken toen Ed vroeg of ze voor koffie wilde zorgen. Ze pakte het dienblad dat voor hen klaar stond op en drukte hem dit met een plagerig lachje in zijn handen.

“De koffie is klaar, Ed, maar zoals je weet ben ik een geëmancipeerde secretaresse. Inschenken kunnen jullie vast en zeker zelf wel!”

Ze voelde de geamuseerde blik van Robert Hill nog eenmaal op zich gericht, daarna verdween hij met Hartman en Chausz in de kamer naast die van haar. Eindelijk was ze weer alleen.

Ze liet zich terug op haar stoel zakken en werd zich nu pas bewust van het koude zweet dat op haar rug prikte. Wat een stuk! De donkerblauwe ogen in het bleke, typisch Engelse gezicht zouden vast en zeker nog lang in haar geheugen gegrift blijven staan. Wat een verschil met Henk, kon ze niet nalaten te denken, van wie het gezicht getekend was door het werken in de buitenlucht en de invloed van het vele roken en drinken. Onwillekeurig gleden haar gedachten terug naar haar scheiding, iets meer dan een jaar terug. Het was een moeizaam gebeuren geweest, waar ze eigenlijk al jaren naartoe geleefd had.

# # #

Gebruikte Tags: , , , , , , , , ,

Geen reacties

Optioneel; link onder naam tenzij verbergen aangevinkt.
Optioneel; wordt niet gepubliceerd.
Emoticons
Om mogelijke spam te voorkomen wordt u verzocht een eenvoudige vraag te beantwoorden.
Verberg e-mail
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.

 

Copyright 2012-2018 © CPR
http://www.cpromance.nl/entry/6/een-voorproefje-van-ongeschreven-akkoorden/cpromance